ΓΙΑ ΘΥΜΗΣΟΥ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Ο γεννηθείς το 1953 Χρήστος Αρβανίτης, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα την περίοδο 1970-71 απ'τον Εθνικό Πειραιώς. Το 1971 καθιερώθηκε ως βασικός στον Εθνικό και συμμετείχε στις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων, όπου είχε συνολικά περίπου 6 συμμετοχές. Στον Εθνικό εμεινε για 8 χρόνια, όταν το καλοκαίρι του 1978, σε ηλικία 25 ετών, ήρθε στον Ολυμπιακό για να πλαισιώσει τον Παναγιώτη Κελεσίδη (ο Λευτέρης Πουπάκης έμεινε ελεύθερος και πήγε στον ΟΦΗ).

Μικρός το δέμας, αλλά θαυματουργός πολλές φορές, ο Αρβανίτης κάλυπτε το ντεζαβαντάζ του ύψους (που δεν... είχε) με την τρομερή αλτικότητα του και τα εκπληκτικά ρεφλέξ του. Καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως στον Ολυμπιακό, καθώς η εποχή της έλευσης του ήταν η εποχή του Τόζα Βεσελίνοβιτς, η εποχή της "ανανέωσης". Ο Κελεσίδης, στα 32 του χρόνια, κρίθηκε "γέρος" και έπρεπε να κάνει "τόπο στα νιάτα". Ο Αρβανίτης πήρε πολλά παιχνίδια ως βασικός και το καλοκαίρι που αποχώρησε ο Παναγιώτης Κελεσίδης έγινε ο βασικός και αναντικατάστατος πορτιέρο του Ολυμπιακού για τη σεζόν 1979-1980, οπότε και στέφθηκε πρωταθλητής με τον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι του 1980 όμως, ήρθε στον Ολυμπιακό ο Νίκος Σαργκάνης και οι συμμετοχές του Αρβανίτη στη βασική 11άδα περιορίστηκαν αισθητά. Έτσι, ο Αρβανίτης που ήθελε να έχει παιχνίδια στα πόδια του καθώς είχε χριστεί και διεθνής με την εθνική ομάδα, συμφώνησε με το Σταύρο Νταϊφά να αποχωρήσει το 1982, μετά από μια τετραετία στον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ ενδιαφέρθηκε άμεσα γι'αυτόν, ο Αρβανίτης αποδέχθηκε την πρόταση που του έγινε και για την τετραετία 1982-1986 έγινε ο βασικός γκολκίπερ της ΑΕΚ και ήταν εκ των μόνιμα διακριθέντων.

Οι δρόμοι του Αρβανίτη με την ΑΕΚ χωρίζουν το Δεκέμβρη του 1986, όταν ο τότε πρόεδρος της ΑΕΚ, Ζαφειρόπουλος, θεωρεί πως ο 33χρονος πλέον Αρβανίτης δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Ο τότε προπονητής του Ολυμπιακού, Αντώνης Γεωργιάδης, που ζεί έναν εφιάλτη με τις εμφανίσεις του Γιώργου Μουκέα και του αντικαταστάτη του, Γιάννη Παπαμιχαήλ, ζητάει τερματοφύλακα απ'το (φίλο του) Σταύρο Νταϊφά. Ο Νταϊφάς συμφωνεί αμέσως με τον Αρβανίτη και ο τελευταίος επιστρέφει μετά από σχεδόν μια τετραετία στον Ολυμπιακό. Τα ρημάδια τα χρόνια όμως περνούν, ο Αρβανίτης του 1986 δεν είχε καμμία σχέση με τον Αρβανίτη του 1978. Έκανε 16 συμμετοχές τη σεζόν 1985-1986, αλλά το βαρύ 4-0 του τελικού κυπέλλου απ'τον Παναθηναϊκό (με τον ίδιο να έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης σε όλα τα γκολ) έδειξε ξεκάθαρα οτι δεν ήταν πια ο ίδιος. Την ερχόμενη σεζόν είχε όλες κι όλες 4 συμμετοχές, με τη νέα "τεσσάρα" απ'τον Άγιαξ αυτή τη φορά (και το γκολ του Ράϊκαρντ με σουτ απ'το... σπίτι του) ουσιαστικά "τον τελείωσαν" για τον Ολυμπιακό. Έφυγε τον Ιανουάριο του 1988 με την έλευση του Κοσκωτά και την έναρξη των "εκκαθαρίσεων" του παρέα με τους Χόρχε Μπάριος, Τάκη Λεμονή, Αντώνη Κασδοβασίλη, Θόδωρο Ζελιλίδη και βρήκαν στέγη στο Λεβαδειακό. Ο Αρβανίτης σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1990 στα 37 του χρόνια και έκτοτε δοκίμασε να ασχοληθεί χωρίς επιτυχία με την προπονητική, ενώ πλέον είναι γυμναστής τερματοφυλάκων, έχοντας υπηρετήσει από αυτό το πόστο τόσο τον Ολυμπιακό, όσο και το Λεβαδειακό.

http://pesetero-blog.blogspot.com